بازیمقالات بازیویدیو

DmC: Devil May Cry جواهری که دست کم گرفته شد

تابستان 11 سال پیش بود که من DmC: Devil May Cry را در پلی استیشن 3 خود بازی کردم و کاملاً عاشق آن شدم. طراحی شخصیت‌های جالب، سبک هنری منحصر به فرد و مبارزات اکشن سریع، آن را به اثری فراموش نشدنی تبدیل کرد. این اولین بازی Devil May Cry نبود که بازی می‌کردم. همه عناوین قبلی را تجربه کرده و شیفته این سری بودم.

اتفاقاً تمام اخبار و حواشی بازی را هم دنبال کرده بودم، نارضایتی طرفداران از ریبوت شدن فرنچایز و تغییرات ظاهری دانته. اما در مجموع حتی با وجود چند نقد خوب، این بازی به دلیل تغییراتی که به عنوان یک ریبوت از فرنچایز محبوب Capcom ایجاد کرده بود، شهرت خوبی نداشت. 11 سال بعد، من در عشق خود به این بازسازی جنجالی احساس سربلندی می‌کنم و معتقدم ارزش آن را دارد که دوباره آن را تجربه کنیم.

در سال 2008، کپکام Devil May Cry 4 را منتشر کرد. سپس این سری برای پنج سال به خواب زمستانی فرو رفت. در آن زمان Capcom می‌خواست با سری اکشن نمادین خود تغییراتی ایجاد کند. ایده برای قسمت بعدی این سری، یک ریبوت کامل بود، شروعی دوباره برای سری شیطان هم می‌گرید و شخصیت نمادین دانته. برای انجام این کار، Capcom به سراغ استودیو بازیسازی انگلیسی Ninja Theory رفت. این استودیو که اکنون به عنوان استودیوی متعلق به ایکس باکس شناخته می‌شود که Hellblade 2 را در دست انتشار دارد، در آن زمان Heavenly Sword و Enslaved: Odyssey to the West را ساخته بود. تمایل این استودیو به مبارزات اکشن جالب و سریع، آن را به انتخابی ایده‌آل برای Devil May Cry تبدیل می‌کرد.

با هدف بردن این سری به سمت یک جهت جدید، Ninja Theory درونمایه و معنای Devil May Cry را تجزیه و تحلیل کرد و آن را دوباره تعریف کرد. رویکرد این استودیو به شخصیت‌ها و مبارزات با واکنش‌های متفاوتی از طرفداران روبرو شده است، بسیاری از آنها از انحراف از سبک معمول این سری ناراضی هستند، اما این بزرگترین نقطه قوت DmC است.

حتی بدون ارتباط با گذشته این سری، DmC هنوز هم تمام ویژگی‌های بارز این سری را دارد. دانته و محیط شهر لیمبو، زیبایی‌شناسی بیشتر الهام گرفته از پانک انگلیسی را دارند، اما کت، شخصیت و سبک شخصیت هنوز هم با روح سری اصلی همسو هستند. شهر لیمبو یک قطعه طراحی به خصوص و شگفت‌انگیز است، که به عنوان شهری تصور می‌شود که به بازیکن واکنش نشان می‌دهد و به دنبال کشتن دانته است. منطق فانتزی محیط بازی به صحنه‌های نبرد و عرصه‌های مبارزه با معماری برجسته و رنگ‌های شاد منجر می‌شود.

در حالی که روایت و طراحی شخصیت بازی بسیاری را ناامید کرد، اما مبارزات جایی است که این ریبوت می‌درخشد. مانند قسمت‌های قبلی این سری، بازیکنان دانته را در یک سری مبارزات هک اند اسلش با تپانچه‌ها و شمشیرش کنترل می‌کنند. اما Ninja Theory به جای اینکه فقط به تکرار ایده‌های قبلی بپردازد، با اضافه کردن حالت‌های فرشته و شیطان، طعم خاص خود را به مبارزات اضافه کرد.

نگاه منحصر به فرد Ninja Theory به مبارزات در DmC آن را به یک بازی اکشن ارزشمند تبدیل می‌کند.

DmC: Devil May Cry در پلی‌استیشن 4، ایکس‌باکس وان و کامپیوتر در دسترس است. حال که تمام آن انتقادات و سروصداها خوابیده و خبری از نسخه جدید دویل می کرای نیست، چرا عطش خود را با تجربه یک بازی هک اند اسلش درجه یک فروکش نمی‌کنید؟ مقالات بازی ساویس‌گیم را از دست ندهید. اگر مایل بودید کانال روبیکا، کانال تلگرام و صفحه‌ی اینستاگرام ساویس‌گیم را دنبال کنید. همچنین می‌توانید ویدیوهای گیم پلی بازی‌های مختلف را در کانال یوتیوب ساویس‌گیم تماشا کنید.

مطالب زیر را از دست ندهید:

رضا خلف چعباوی

به نام خدا - سلام، سابقه‌ی نوشتن بیش از 3000 مطلب گیمینگ و نویسندگی در بزرگ‌ترین سایت‌های ایران. بازی‌های مورد علاقه: Metal Gear Solid 3، سری Devil May Cry، فرنچایز Yakuza: Like a Dragon و Gravity Rush. ایمیل کاری: khc.reza@gmail.com

‫4 دیدگاه ها

  1. فوق العاده رضاجان. اثر فوق العاده ایست. به درستی اشاره کردی این بازی در مبارزات واقعا تابناکه. دوباره تجربش کردی رضاجان؟

    1. قربان شما آقای نصرالهی عزیز، خوشحالم مورد توجهتون قرار گرفته ❤️ بله آقای نصرالهی عزیز، هنوز هم همون دلچسبی سابق رو داره، یادش بخیر. کاش اجازه می‌دادن یکی دو تا دنباله بسازه نینجا تئوری، حیف شد. مبارزاتش خیلی خوش ساخت بود، حتی اجازه نمی‌داد مکانیک و اسلحه تکراری بشه، سریع یه قابلیت، مکانیک یا اسلحه جدید رو می‌کرد، واقعاً در این زمینه حتی از شاهکاری مثل dmc 3 هم بهتر بود. خیلی هجمه آوردن علیه بازی، هنوز بازی منتشر هم نشده بود ولی کمرش رو شکستن. دیگه بعیده هیچ استودیوی خارجی جرأت کنه سمت دویل می کرای بیاد. ولی یه درصد فکر کنید یه دنباله رو می‌دادن پلاتینیوم گیمز بسازه… حتی تصورش هم آدم رو به وجد میاره. ولی صد حیف کامیا دیگه از پلاتینیوم رفته

      1. بسیار عالی. من خودم دو بار پشت سر هم این بازی رو تموم کرد و واقعا برای خود من رضاجان بهترین عنوان سریه. اکثر شماره این سری بی نظیرن در ژانر خودشون ولی این نسخه واقعا در میکانیک مبارزات حرف تازه ای می زد و به شدت دلچسب و هیجان انگیز بود. واقعا صد حیف که نذاشتن سازندگان با ایده های بهتری شماره دوم این نسخه رو بسازن. تصور کن رضاجان که شماره دوم این بازی با این مبارزات بی نظیر چی از اب در میومد. با توجه به اینکه در شماره دوم سازنده ها چقدر میتونن بهتر عمل کنن. البته همون جور که گفتی پلاتینیوم گیمز هم اگه یک نسخه از این سری بده بیرون به شدت وسوسه انگیزه!

        1. واقعاً همینطوره آقای نصرالهی عزیز، حیف شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا