اولیویه دریویر؛ سمفونیِ احترام به گیمر

دنیای بازیهای ویدیویی در چند دهه ی اخیر به بستری برای خلق برخی از ماندگارترین و احساسی ترین قطعات موسیقی تاریخ معاصر تبدیل شده است. از ملودی های ارکسترال حماسی گرفته تا تم های مینیمال الکترونیک، آهنگسازان بزرگی پا به این عرصه گذاشته اند و آثار ارزشمندی خلق کرده اند. اما در این میان، تفاوتی ظریف و در عین حال عمیق وجود دارد: تفاوت بین آهنگسازی که «برای» یک بازی موسیقی می سازد، و آهنگسازی که «با» یک بازی زندگی میکند.

اولیویه دریویر (Olivier Deriviere) بدون شک متعلق به دسته ی دوم است؛ هنرمندی که نامش با شور، نوآوری و احترامی کم نظیر به مدیوم بازی های ویدیویی و مخاطبانش گره خورده است.

فراتر از یک پروژه؛ یک عشقِ عمیق

بسیاری از آهنگسازان بزرگ سینما و تلویزیون، وقتی به سراغ بازی های ویدیویی می آیند، با آن به چشم یک پروژه ی کاری دیگر نگاه می کنند. آنها موسیقی متن را تحویل می دهند، دستمزدشان را می گیرند و به پروژه ی بعدی می روند. شاید راجع به آن در مصاحبه ها صحبت کنند، اما به ندرت آن شور و شعفی که برای یک اثر سینمایی دارند، برای یک بازی ویدیویی نشان می دهند.

اولیویه دریویر اما یک استثنای درخشان است. او نه تنها با حرارتی مثال زدنی درباره ی آثارش برای بازی ها صحبت میکند، بلکه خود را عضوی از جامعه ی گیمرها می داند. او به این مدیوم باور دارد و آن را نه صرفاً یک رسانه ی سرگرمی، بلکه یک قلمروی هنری کامل برای روایتگری و خلق تجربه های احساسی عمیق می بیند. همین عشق و اشتیاق واقعی است که در تک تک نت ها و لایه های صوتی آثارش جاری است و شنونده (و مهم تر از آن، بازیکن) آن را حس می کند.

خلق موسیقی از قلبِ گیم پلی

رویکرد دریویر به ساخت موسیقی، رویکردی یکپارچه و ارگانیک است. او یکی از پیشگامان موسیقیِ تعاملی و واکنشگرا در صنعت بازی به شمار می رود. او نمیخواهد که موسیقی اش صرفاً یک پس زمینه ی زیبا باشد؛ او می خواهد موسیقی اش با نفسِ بازی و ضربان قلبِ بازیکن هماهنگ شود.

او در مصاحبه هایش بارها تأکید کرده است که شخصاً و از ابتدایی ترین مراحل ساخت یک بازی، خود را درگیر پروژه می کند. او بازی را تجربه می کند، با طراحان و نویسندگان گفتگو می کند تا به درک عمیقی از فلسفه، تم و حس وحال آن برسد. برای او، تم اصلی موسیقی یک بازی، یک ملودی ساده نیست که در ابتدا ساخته و سپس فراموش شود؛ بلکه یک موجود زنده است که باید گام به گام با روایت و گیم پلی تکامل یابد، رشد کند و تغییر شکل دهد.

همچنین بخوانید: بررسی بازی Resonance: A Plague Tale Legacy؛ قدمی در مسیر ناهموار – ساویس‌گیم (savisgame.com)

این فلسفه را می توان به وضوح در شاهکارهایی چون:

• A Plague Tale: Innocence: موسیقی دریویر با استفاده از سازهای دوره ی قرون وسطی و تکنیک های اجرایی غیرمتعارف، به زیبایی هرچه تمام تر، وحشت، معصومیت و امیدِ درهم تنیده در دنیای آمیسیا و هوگو را به تصویر می کشد.
• Remember Me: او در این بازی با جسارت تمام، ارکستر سمفونیک را با موسیقی الکترونیک و گلیچ در هم آمیخت تا حس یک دنیای دیجیتالِ در حال فروپاشی و حافظه های دستکاری شده را منتقل کند.
• Vampyr: تم اصلی این بازی که با ویولنسل تکنوازی آغاز و به مرور به یک سمفونی تاریک و مالیخولیایی تبدیل میشود، نمونه ای عالی از توانایی او در ساخت تم هایی است که همزمان زیبا، ترسناک و به طرز غریبی انسانی هستند.
• Streets of Rage 4: او در این دنباله ی نوستالژیک، نه تنها به ریشه های الکترونیک سری احترام گذاشت، بلکه با رویکرد تعاملی خود، انرژی و هیجان مبارزات را به سطح جدیدی ارتقا داد.

مشاهده کردیم، در هر یک از این آثار، موسیقی نه یک لایه ی جداگانه، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از هویت بازی است.

قدردانی از یک سفیر واقعی

در صنعتی که گاهی اوقات شاهد فاصله گرفتن سازندگان از مخاطبانشان هستیم، اولیویه دریویر مانند یک پل ارتباطی عمل میکند. او با شور و اشتیاقی وصف ناشدنی در پنل ها، مستندها و شبکه های اجتماعی حاضر میشود و درباره ی فرآیند خلاقانه ی خود، از ایده پردازی اولیه تا پیاده سازی نهایی در موتور بازی، با جزئیات صحبت می کند.

او این پیچیدگی ها را به زبانی ساده و قابل فهم برای طرفدارانش توضیح می دهد و به آنها نشان می دهد که چه حجم از تفکر، خلاقیت و تلاش در پسِ خلق یک قطعه ی موسیقی برای یک بازی نهفته است. این شفافیت و تواضع، نشاندهنده ی احترام عمیقی است که او برای هوش و ذوق مخاطبانش قائل است. او گیمرها را مصرف کنندگانی منفعل نمی داند، بلکه آنها را همسفرانی در یک تجربه ی هنری می بیند.

اولیویه دریویر به ما یادآوری می کند که موسیقی بازی های ویدیویی، پتانسیلی فراتر از یک محصول جانبی دارد. موسیقی او نه تنها گوش نواز است، بلکه ذهن را به چالش می کشد، احساسات را برمی انگیزد و تجربه ی بازی را عمیق تر و معنادارتر می کند.

به عنوان یک گیمر و عاشق موسیقی، از او سپاسگزاریم؛ نه فقط برای ملودی های فراموش نشدنی اش، بلکه برای شور و اشتیاق سرشار، تعهد بی وقفه و احترامی که هر روز به دنیای بازی های ویدیویی و مردمانش نشان می دهد. او ثابت کرد که می توان هم یک آهنگساز بزرگ بود و هم یک گیمر واقعی.