بررسی بازی Resident Evil: Requiem

بازی Resident Evil: Requiem تجسم امتداد طبیعی مسیری است که ژانر وحشت بقا را شکل داد و نسل به نسل آن را بازتعریف کرد. با بررسی بازی رزیدنت اویل 9 همراه ساویس گیم باشید.

از دل محوریت این صنعت، مجموعه ای ریشه دار سر برآورد که همواره در پی تداوم رویکردی آمیخته از هیجان، هنر و ترس بود؛ رویکردی که روح وحشت در تار و پودش جاری است. تجربه اش همواره از یکنواختی به دور، در عرضه اش نوگرا و در تأثیرگذاری‌اش ماندگار بوده است. Resident Evil: Requiem درست تجسم همین ادامه طبیعی مسیری است که شمایل وحشت بقا را ترسیم کرد و نسل اندر نسل آن را بازتعریف نمود.

اکنون، در آستانه قسمتی تازه ایستاده‌ایم که نزدیک به پنج سال از بررسی نسخه Resident Evil Village میگذرد. این فاصله ما را به این پرسش وا میدارد که آیا این نسخه ادامه دهنده راه قسمت های اخیر است یا سرآغاز مرحله ای نو؟ و آیا در ترسیم مسیری برای تکمیل میراث این مجموعه موفق بوده است؟

این همان پرسشی است که در این بررسی به آن پاسخ خواهیم داد.

ماجرا از جایی آغاز میشود که گریس اشکرافت، مأمور فدرال، مأمور تحقیق درباره قتلی میشود که درست در همان مکانی رخ داده که مادرش کشته شده است. این مأموریت با وجود تردید و ترسی که در وجودش برانگیخت، چاره ای جز پیش رفتن و رویارویی با گذشته ای که روزی گمان میکرد پشت سرش گذاشته، برایش باقی نگذاشت.

در حین بررسی صحنه جرم، ناگهان توسط شخصیتی مرموز به نام دکتر گادوین ربوده میشود. در بحبوحه این ماجرا، لیان پا به میدان میگذارد تا پرونده ناپدید شدن او را بررسی کند. او واقعاً کیست؟ چرا آدمربا او را هدف قرار داده؟ هدف از این کار چیست؟ پرسش هایی که درباره آنچه رخ داده و آنچه رخ خواهد داد مطرح میشود؛ پرسش هایی که ما را به این فکر فرو میبرد که آیا این بهار امید بود یا زمستان ناامیدی؟

داستان های این مجموعه همواره با کلیشه هایی روبه‌رو بوده اند که پیش بینی آنها آسان بود. همان حسی بود که به محض معرفی این قسمت تازه به من دست داد. اما بازی با شورش علیه عناصر آشنا و دوری از کلیشه های تکراری، مرا غافلگیر کرد. داستانی فوق العاده ارائه داد که در برانگیختن کنجکاوی و گشودن تدریجی رازها استاد است و بدین ترتیب اثری استثنایی از خود بر جای میگذارد که آن را بر تمام نسخه های پیشین برتری میدهد.

از همان نخستین نمایش گیم پلی، اضافات تازه چنان بودند که آدرنالین را بالا میبردند. به جرئت میتوانم بگویم آنچه تاکنون نشان داده شده، با شگفتی ها، خشونت و بازگشت به ریشه های مجموعه ای که بازی در خود پنهان دارد، قابل مقایسه نیست.

شاید برجسته ترین اضافه این نسخه، آزادی انتخاب زاویه دوربین (اول شخص یا سوم شخص) باشد؛ حتی امکان ترکیب این دو و اختصاص زاویه ای متفاوت به هر شخصیت تا جایی که میتوان هنگام استفاده از برخی سلاح ها برای همان شخصیت، بین دو زاویه جابه‌جا شد. این ویژگی به طرز شگفت‌آوری به عمق تجربه افزود. اما غافلگیری بزرگتر در تفاوت بنیادین سبک بازی بر اساس زاویه دید نهفته است:

• نمای اول شخص: ضرباهنگی سنگین‌تر ارائه میدهد که از شدت تعلیق می‌افزاید. فیزیک حرکتی مخصوصی برای این نما طراحی شده است و چیزی که آن را ترسناک‌تر میکند، واکنش‌های شخصیت شامل آشفتگی، وحشت‌زدگی، لرزش، دلهره و نگرانی است.
• نمای سوم شخص: لذت اکشن و سبک کلاسیک محبوب را احیا میکند، با بهبودهای آشکاری که میان سبک لیان با تمرکز بر مبارزه مستقیم، و سبک گریس که تو را در فضای وحشت ناب فرو میبرد، در نوسان است.

سیستم مبارزه بر مدیریت درست منابع و همچنین تنوع بالای آن تکیه دارد. در اینجا با هدف‌های ساده روبه‌رو نیستی؛ بازی تو را در برابر موجوداتی قرار میدهد که برای زنده ماندن به تاکتیکی ویژه نیاز دارند:

• همان طور که پیشتر گفتیم، زاویه دید میتواند شرایط بازی را دگرگون کند. گریس میتواند از چاقوی تیز بهره ببرد، و لیانن تبر را برای نبردهای مستقیم یا هل دادن دشمنان به زمین و نابودیشان در اختیار دارد.
• نشانه‌گیری تاکتیکی: ثابت نگه‌داشتن و تکان ندادن سلاح، دایره نشانه‌گیری را کوچکتر کرده و احتمال تلوتلو خوردن دشمنان را افزایش میدهد.
• کنترل جمعیت: نشانه‌گیری به سمت سر یا پاها دشمن را گیج میکند و سپس با یک ضربه فیزیکی میتوان او را به عقب راند و بقیه را دور کرد.
• ضربات تمام‌کننده: میتوان از سلاح گرم در فاصله صفر برای پایان دادن فوری به زندگی هر دشمنی که سلامت پایینی دارد استفاده کرد.
• خشونت تبر: سلاحی قابل‌اعتماد برای حملات سریع و خشن، یا غافلگیر کردن دشمنان از پشت سر. بازی همچنین امکان حفظ تیزی تبر برای دفع حملات دشمنان را فراهم میکند.
• بهره‌گیری از محیط: بازی اجازه میدهد به کپسول‌های گاز شلیک کرده و انفجاری ویرانگر ایجاد کنید، یا سلاح‌های افتاده دشمنان را برداشته و به سویشان پرتاب کنید.

زرادخانهای متنوع از سلاح‌های سنگین تا پرتابه‌ها در دسترس است، به همراه استفاده از سرم‌ها که یا آنتیبیوتیک هستند یا ارتقا:

• ردیاب تاکتیکی: مهمترین همدم شما که داده‌ها را ثبت کرده و در ازای هر دشمن نابودشده اعتباراتی برای خرید اسلحه، اقلام و زره محافظ (که میتوان آن را در جعبه‌های تدارکات تعمیر کرد) اعطا میکند.
• ساخت‌وساز و درمان: سیستمی عمیق که باید گیاهان سبز را با مواد دیگر در منوی ساخت ترکیب کنید تا اثر درمانی آنها چند برابر شود و در شرایط بحرانی از سرنگ‌های پزشکی استفاده کنید.
• شخصی‌سازی زرادخانه: بازی اجازه نصب «قطعات سفارشی» بر روی اسلحه‌های سازگار را برای افزایش کارایی میدهد.

با هر بار پیشروی، سفر پر از شگفتی‌های غنی در زمینه دشمنان، تنوع‌شان و حتی سطح هوش مصنوعی‌شان است. برجسته‌ترین آنها عبارتند از:

• سَرِ تاولی: هشدار! دشمنانی که از پا درمیآورید ممکن است با جهش‌هایی وحشتناک و رشدی غیرعادی از ناحیه سر دوباره برخیزند.
• زامبی توده‌ای: هیولاهایی که لایه‌های ضخیم چربی از آنها محافظت میکند. حملات عادی بی‌فایده است؛ به سرشان شلیک کنید تا گیج شده و شکافی در دفاعشان ایجاد شود.
• حاملان تاول‌های غولپیکر: غولهایی هراس‌انگیز که راهی برای سرنگون کردنشان جز نابود کردن تمام تومورهای پوشاننده بدنشان ندارید.
• پرتاب‌کنندگان آوار: دشمنانی که حمله‌شان بر پایه نبرد از راه دور است. باید محیط را زیر نظر بگیرید، از آوار جاخالی دهید و به‌سرعت نابودشان کنید.

دنیای Resident Evil Requiem کاملاً خطی است با مناطقی وسیع که فضای کاوش را فراهم میکند. هر اتاق، هر گوشه و حتی هر چاهک تهنشینی عناصر مهمی را در خود پنهان کرده که در پیشروی یا عمق بخشیدن به دنیای بازی به کار میآیند. اینجا کنجکاوی حرف اول را میزند.

گرافیک و رویکرد هنری، هویتی بصری یگانه به بازی بخشیده که آن را از نظر سبک بصری از دیگر عناوین متمایز میکند.
معماها همچون همیشه جوهره این مجموعه‌اند، هنرهایی ذهنی که چالش فکری و لذت را در هم میآمیزند. این معماها بر پایه دستکاری، تشبیهات استعاری و اشارات پنهان شکل گرفته‌اند و با پیچیدن در هاله‌ای از ابهام و رمزآلودگی، جادویی ویژه به بازی اضافه میکنند.

تجربه نوین که در بخش داستان گفتیم و «آدرنالین» جاری در گیم پلی، بدون خلاقیت صوتی بازی کامل نمیشود. این بازی با یک سیستم صوتی فراگیر بی‌نهایت استادانه، تو را در قلب وحشت قرار میدهد:

• واقع‌گرایی سلاح‌ها: هر شلیک پژواک ویژه خود را دارد که بسته به محیط تغییر میکند. صدای گلوله در راهروهای تنگ با محوطه‌های باز تفاوت دارد و این، بر سنگینی «نمای اول شخص» که از آن صحبت کردیم، می‌افزاید.
• فریادهای موجودات: صداهای «سر تاولی» و جهش‌های «زامبی توده‌ای» نشانه‌های صوتی تاکتیکی هستند که مکان و نوع دشمن را پیش از آنکه چشمانت ببینند، به تو خبر می‌دهند.
• هارمونی محیط: زوزه باد، غژغژ درها و صدای گام‌های مرموز با هماهنگی دقیقی کار میکنند تا دنیای بازی را سرشار از تعلیق کنند و تو را به مراقبت محتاطانه از پیرامونت وادارند.
• سمفونی اضطراب: موسیقی در اینجا در برانگیختن ذهن و تهییج احساسات اصیل زیبایی‌شناختی خبره است؛ به گونه‌ای که واکنش‌های عاطفی نسبت به خودِ ویژگی‌های موسیقایی را بازمی‌تاباند و باعث میشود حتی در لحظاتی که هیچ دشمنی در برابرت نیست، ترس و انتظار را احساس کنی.

نقاط قوت

• خود را در برابر داستانی لذت‌بخش می‌یابید که در رویدادهایش غرق شده و مشتاقانه چشم‌انتظار هر جزئیات تازه یا شگفتی غیرمنتظره خواهید ماند.
• سیستم مبارزه‌ای که میتوان آن را در چارچوب مجموعه «انقلابی» توصیف کرد؛ نبردها را بازتعریف کرده و با تلفیق نرمی کنترل و خشونت در اجرا، به بهترین شکل ممکن درآمده است.
• صداپیشگی خیره‌کننده که واقعگرایی تجربه را تقویت کرده و شخصیت‌ها را سرشار از زندگی میکند. شایسته است اشاره ویژه‌ای به صداپیشه شخصیت گریس داشت که اجرایی شگفت‌انگیز ارائه داده و به قلب تپنده و اساسی این اثر بدل شده است.
• طراحی هنری بازی با مهارتی تحسین برانگیز، زیبایی تاریک و دلگیر را با جزئیات دقیق در طراحی محیط‌ها و شخصیت‌ها در هم آمیخته است.
• موسیقی متن و جلوه‌های صوتی مسحورکننده‌ای ارائه میدهد که در پس‌زمینه، دلهره‌ای مداوم در وجود بازیکن می‌کارد و حتی سکوت را نیز به ابزاری برای برانگیختن وحشت بدل می‌سازد.
• بازی غریزه کاوش و کنکاش بازیکن را تغذیه کرده و او را برای این کار پاداش میدهد.
• مدیریت منابع عنصری محوری و دقیقاً طراحی‌شده است که تجربه بقا را به بالاترین سطح خود می‌رساند.
• هر سلاح شخصیت، وزن و هویت ویژه خود را دارد که حس منحصربه‌فردی هنگام استفاده القا میکند. همچنین، سیستم ارتقای سلاح‌ها اضافه‌ای لذت‌بخش و وسوسه‌انگیز است که بُعد استراتژیک عمیقی به بازی می‌بخشد.
• طراحی جهان بسیار استادانه است و محیط‌ها به شکل مهندسی‌شده‌ای با یکدیگر پیوند خورده‌اند که در خدمت اکتشاف بوده و رگه‌ای از کنجکاوی و چالش را در مسیریابی به آن می‌افزاید.
• افزودن امکان انتخاب بین دو زاویه دید (اول شخص و سوم شخص) و قابلیت جابه‌جایی میان آنها، رنگی از نوآوری و آزادی مطلق برای هر بازیکن است.
• تنوع شگفت‌انگیز در طراحی دشمنان و الگوهای حمله‌شان، که با هوش مصنوعی سنجیده‌ای پشتیبانی میشود و هر رویارویی را به چالشی تازه تبدیل میکند که نیازمند تفکری سریع است.
• جزئیات بصری ظریف مانند خیس شدن موی شخصیت‌ها و عرق ریختن در اثر تقلا، تا حسی که از سنگینی گام‌ها منتقل میشود و تکتک حرکت‌ها را برایتان ملموس میکند، مثال‌زدنی است؛ هرچند کاستی‌ای در این بخش وجود دارد که در نقاط ضعف به آن خواهیم پرداخت.
• افزودنی‌های تازه سقف انتظارات را چنان بالا برده‌اند که بازی هوشمندانه جوهره‌ای را که هواداران در نسخه‌های اصلی دوست داشتند، حفظ کرده است.

نقاط ضعف

• با وجود چیره‌دستی بصری خیره‌کننده، موتور بازی در برخی بخش‌ها هنوز از نوعی «ایستایی فیزیکی» ناامیدکننده رنج می‌برد، چرا که محیط در برابر گلوله‌ها یا حرکت بازیکن هیچ واکنش تعاملی واقعی‌ای از خود نشان نمی‌دهد.

هنگام صحبت از Resident Evil: Requiem، دشوار است برتری بصری‌ای را که از راه فیلتر رنگی و پردازش بی‌نهایت عالی نور ارائه میدهد نادیده بگیریم. کنتراست عمیق و طیف سایه‌ها تصویر را زیبا و صیقلی می‌کنند، کمبودهای احتمالی را پنهان ساخته و وزنی دراماتیک به محیط‌ها می‌بخشند.

شروع RE9 با گام‌هایی آهسته و عامدانه در ادامه مسیر نسخه‌های اخیر حرکت میکند، پیش از آنکه منفجر شود، به تدریج تعلیق میسازد. برخی مناطق به‌ظاهر باز هستند اما آزادی پرسه زدن یا چرخاندن دوربین را محدود میکنند. همین موضوع این حس را در من برانگیخت که دنیا وسیعتر از چیزی است که اجازه کاوش واقعی آن را داری. با این حال، این محدودیت گاه در خدمت هدایت تجربه به مسیرهایی مشخص است که احساس در محاصره بودن را تقویت میکند.

گزینه‌های سختی بازی هوشمندانه طراحی شده‌اند: حالت ساده برای تازه‌واردها، حالتی امروزی که چالش و روایت را متعادل میکند، و حالت کلاسیک که هواداران سرسخت مجموعه و جویندگان تجربه‌ای سختگیرانه را هدف گرفته است. تعدد زوایای دوربین انعطاف‌پذیری می‌بخشد، اما توصیه میشود برای حفظ ضرباهنگ مورد نظر، در نخستین تجربه بازی آنها را تغییر ندهید.

هنگام کنترل گریس، یک لمس طراحی تحسین‌برانگیز دیده میشود: نزدیک شدن به یک گوشه یا پناهگاه، دوربین را به آرامی در موقعیت مخفی‌شدن قرار میدهد تا دهشت نمای اول شخص را تقویت کند. در مقابل، کنترل لیان حسی کاملاً متفاوت منتقل میکند؛ اعتمادبه‌نفسی رزمی و ابهتی که بیشتر به بازیهای اکشن می‌ماند، یا بهتر بگویم او نهایتاً «باحال» است، خصوصاً با دیالوگ‌هایش، انگار که شخصیت به خطر خو گرفته و دیگر از آن نمی‌لرزد.

بازی آشکارا وحشت و حال‌وهوای نسخه ششم را با اکشن بی‌پرده آن، و همچنین رازآلودگی نسخه هشتم را در هم می‌آمیزد. این ترکیبی نامأنوس اما منسجم است. تنوع دشمنان از هر نسخه پیشینی بهتر است و برخی از آنها چنان حرکت میکنند که گویی بقایایی از «حافظه عضلانی» زندگی پیشین خود دارند، که تأثیری روانشناختی به‌جا می‌گذارد. حتی پس از پاکسازی یک منطقه، سیستم تصاعدی به تو احساس امنیت نمیدهد؛ ترس و نگرانی حتی در اتاق‌های ذخیره بازی هم حاضر است.

این نسخه مجموعه‌ای پربار و سنگین از معماها را ارائه میدهد که بهترین در کل مجموعه هستند و یکی از قدرتمندترین عناصر این قسمت به‌شمار می‌روند. این معماها تو را به کاوش در میان جعبه‌ها، قفل‌ها و سازوکارهای اتصال مختلف وامیدارند. سیستم ساخت لوازم سعی میکند با «مخزن خون»، آمپول‌های تجزیه و موازنه‌های شیمیایی، طعمی تازه ارائه دهد، درحالیکه میراث گیاهان سبز را حفظ کرده است.

پیشرفت در اینجا ملموس است، اما جهشی بنیادین نیست. از نظر عملی، مدیریت مهمات عنصری تعیین‌کننده است و گاهی مخفی‌کاری بهتر از رویارویی مستقیم جواب میدهد. برخی از دشمنان، به‌ویژه آنهایی که جهش دوگانه معروف به «سر تاولی» دارند، نیازمند صرف حجم زیادی از منابع یا استفاده از زهر تجزیه‌کننده هستند و این، در هر نبرد تصمیمگیری‌های تاکتیکی دقیقی را الزامی می‌کند.

در پایان، بازی یک شاهکار هنری تمام‌عیار است و بدون تردید ارزش تجربه کردن را دارد.

امتیاز ساویس گیم: 10 از 10

به‌سادگی، کپکام در این نسخه توانست بار دیگر سقف انتظارات را بالا ببرد و هوشمندانه از شیرین‌کاری‌های تجاری بپرهیزد، با افزودن ویژگی‌هایی نوآورانه و انقلابی که RE9 را به بهترین بازی ترسناک نسل حاضر بدل ساخت. بزرگداشتی شایسته و دقیق برای میراث مجموعه که هویت قدیمی‌اش را در لباسی مدرن، با دوزی بالاتر از وحشت روانی، زیبایی تاریک و اکشن حفظ کرده است.

Final Verdict

Simply put, Capcom managed to raise the bar once again and wisely avoid commercial stunts, adding innovative and revolutionary features that made RE9 the best horror game of this generation. A fitting and accurate tribute to the series’ legacy that retains its old identity in a modern dress, with a higher level of psychological horror, dark beauty and action.

SavisGame Score: 10 out of 10