سری Code Vein با نسخهی دوم خود بازمیگردد تا تجربهای را که در قسمت اول رقم زده بود، گسترش دهد؛ با همان هویت انیمهای و سبک Soulslike، اما اینبار با جاهطلبیهای بیشتر در زمینهی داستان، جهانسازی و مکانیکهای بازی. اما آیا این تلاش به نتیجه نشسته است؟
در دنیای بازیهای ویدیویی، کمتر عناوینی به اندازهی سبک سولزلایک توانستهاند مخاطبان وفاداری را دور خود جمع کنند. Code Vein II که توسط باندای نامکو توسعه و منتشر شده، سالها پس از نسخهی اول پا به عرصه گذاشته تا ضمن حفظ هویت انیمهای خود، بتواند فرمول موفق بازیهای دشوار را با نگاهی تازه بازتعریف کند. اما سؤال اصلی اینجاست: آیا این بازی توانسته در کنار حفظ جذابیتهای بصری، به عمق گیمپلی و روایت نیز دست پیدا کند؟
روایتی در دل گذشته و حال
داستان Code Vein II در جهانی روایت میشود که هنوز از مصیبتهای گذشته بهبود نیافته است. شما در نقش یک شکارچیِ خونآشام (Revenant) قرار میگیرید که به زندگی بازمیگردد تا خود را درگیر بحرانی بیابد که ریشههایش نه در زمان حال، بلکه در اعماق تاریخ این جهان دفن شده است. آنچه این روایت را از همتایان خود متمایز میکند، تأکید آن بر سفر در زمان و تأثیرگذاری بر گذشته است.
بازیکن در طول ماجراجویی خود مجبور میشود به نقاط بحرانی تاریخ این جهان بازگردد؛ جایی که نهتنها شاهد رویدادهای مهم است، بلکه در شکلگیری آنها نقش مستقیمی دارد. این رویکرد، روایت را از حالت خطی خارج کرده و به آن ابعاد چندلایهای میبخشد. شخصیتهایی که در گذشته با آنها روبرو میشوید، هرکدام داستانی منحصربهفرد دارند و تصمیماتشان، اگرچه در لحظه منطقی به نظر میرسد، اما در نهایت به وضعیت کنونی جهان انجامیده است.
تغییرات ایجادشده در گذشته، در زمان حال بازتاب پیدا میکند و این یکی از نقاط قوت روایی بازی محسوب میشود. محیطها، دشمنان و حتی برخی رویدادها دستخوش دگرگونی میشوند و حس تأثیرگذاری واقعی را به بازیکن منتقل میکنند. با این حال، اجرای این ایدهی جذاب همواره با کیفیت یکسانی همراه نیست و گاهی دیالوگهای خشک و صحنههای کمتأثیر، از بار احساسی لحظات کلیدی میکاهند.
گیمپلی؛ آشنا اما انعطافپذیر
قلب تپندهی Code Vein II، مانند هر اثر سولزلایک دیگری، در مبارزات نفسگیر آن نهفته است. بازی اصول آشکار این سبک یعنی مدیریت استقامت، زمانبندی دقیق برای ضربات و دفاع، و بهرهگیری از فرصتهای کوتاه برای حمله را بهخوبی پیادهسازی کرده است. با این تفاوت که ریتم بازی نسبت به آثار استودیو فرامسافتور، سریعتر و بخشندهتر است و فضای بیشتری برای خطا در اختیار بازیکن میگذارد، بدون آنکه حس خطر از بین برود.
سیستم مبارزه، بازیکن را به سمت حملات تهاجمی و مستمر سوق میدهد تا رویکردی صرفاً تدافعی. ضربات سبک، ستون اصلی نبردها را تشکیل میدهند و ضربات سنگین و تواناییهای ویژه بهعنوان ابزارهای مکمل در کنار آن قرار میگیرند. این رویکرد هرچند بازی را روانتر میکند، اما در برخی موقعیتها نیاز به برنامهریزی عمیق را کاهش میدهد.
سیستم Blood Codes بدون شک یکی از درخشانترین ایدههای بازی است. این سیستم، بهجای تخصیص سنتی نقاط مهارت، سبک بازی و تواناییهای شخصیت را تعیین میکند. قابلیت تغییر Blood Code در هر لحظه، بدون آنکه جریمهای برای بازیکن داشته باشد، آزادی عمل فوقالعادهای در ساخت شخصیت ارائه میدهد و شما را تشویق میکند تا سبکهای مختلف را تجربه کنید؛ از جنگجویان سلاح سنگین تا جادوگران و تکتیراندازان.
با این حال، نبردهای باسها در این بازی از تعادل کافی برخوردار نیستند. برخی از آنها، مبارزاتی بهیادماندنی و چالشبرانگیز خلق میکنند که نیاز به دقت و تحلیل حرکات دارند، درحالی که برخی دیگر، یا بسیار سادهاند و یا بهدلیل مشکلات دوربین و برخوردهای غیردقیق، تجربهای خستهکننده و ناعادلانه ایجاد میکنند. همچنین، تنوع دشمنان بهشدت محدود است و پس از چند ساعت، با انواع تکراری از دشمنان مواجه خواهید شد که هیجان اولیه را تا حد زیادی کاهش میدهد.
جهانی برای کشف؛ اما نه آنچنان که باید
یکی از بزرگترین تغییرات Code Vein II نسبت به نسخهی پیشین، ورود به قلمرو جهانهای باز است. بازی از دو نوع محیط تشکیل شده: فضای باز وسیع برای جابهجایی، جمعآوری منابع و انجام مأموریتهای جانبی، و دنجنهای بسته و خطی که چالشهای اصلی را در خود جای دادهاند.
متأسفانه، جهان باز بازی نتوانسته به پتانسیل خود دست پیدا کند. مناطق دیداری تکراری هستند، اکتشاف بهندرت به پاداشهای غافلگیرکننده منتهی میشود و بیشتر یافتهها به ارتقاءهای ساده یا مواد اولیه خلاصه میشوند. بهعبارتی، حس کنجکاوی و کشف، آنطور که باید در یک دنیای باز شکل نمیگیرد. در مقابل، دنجنها اگرچه طراحی خطیتری دارند، اما تمرکز بیشتری بر چالشهای محیطی و نبردهای فشرده ارائه میدهند.
یکی از قابلیتهای جذاب بازی، همراهی شخصیتهای کمکی در طول ماجراجویی است. این همراهان، با جلب توجه دشمنان و احیای شما در لحظات حساس، سختی بازی را بهطور قابلتوجهی کاهش میدهند و حس بازی گروهی را حتی در حالت تکنفره القا میکنند. همچنین میتوانید با ادغام شدن با همراه، به تقویتهای موقت دست پیدا کنید که خود تاکتیک جدیدی به نبردها اضافه میکند.
نقاط قوت و ضعف؛ نبردی نابرابر
نکات مثبت:
- سیستم Blood Codes: انعطافپذیری فوقالعاده در ساخت شخصیت و تغییر سبک بازی
- ویرایشگر شخصیت: ابزاری قدرتمند و دقیق برای خلق شخصیتی منحصربهفرد
- برخی نبردهای باس: طراحی بصری و موسیقی چشمگیر در چند مبارزهی کلیدی
- مأموریتهای جانبی شخصیتها: روایتهایی عمیقتر و تأثیرگذارتر از داستان اصلی در برخی موارد
نکات منفی:
- جهان باز خالی و بیروح: اکتشاف پاداش کافی ندارد و مناطق از تنوع بصری بیبهرهاند
- تنوع پایین دشمنان: تکرار مداوم گونههای محدود، هیجان مبارزات را کاهش میدهد
- عدم تعادل در نبردهای باس: مشکلات فنی مانند دوربین و برخوردها، برخی مبارزات را ناعادلانه میکنند
- روایت متزلزل: ایدهی خوب سفر در زمان، با دیالوگهای خشک و صحنهپردازیهای کمتأثیر همراه شده است
- عمق ناکافی گیمپلی: امکان وابستگی به یک سبک حملهی ساده برای مدت طولانی، تنوع تاکتیکی را محدود میکند
جمعبندی نهایی
Code Vein II بازیای است با جاهطلبیهای آشکار، اما اجرایی ناهموار. این اثر لحظات درخشانی دارد؛ از سیستم انعطافپذیر Blood Codes گرفته تا ایدهی جذاب سفر در زمان و تأثیرگذاری بر گذشته. در کنار اینها، ویرایشگر شخصیت غنی و همراهان هوشمند نیز از نقاط قوت بازی محسوب میشوند.
با این حال، مشکلات ساختاری نظیر جهانباز خالی از محتوای عمیق، تنوع کم دشمنان، عدم تعادل در نبردهای باس و روایتی که گاهی از پتانسیل خود فاصله میگیرد، مانع از آن میشوند که بازی به جایگاهی فراتر از یک تجربهی «خوب اما نه عالی» دست یابد.
امتیاز ساویسگیم: ۷.۵ از ۱۰
اگر از طرفداران نسخهی اول هستید و به سبک سولزلایک با فضای انیمهای علاقه دارید، Code Vein II تجربهای قابلقبول با ایدههای جدید ارائه میدهد. اما اگر به دنبال اثری کامل و بینقص در این سبک هستید، ممکن است برخی ناهماهنگیها شما را ناامید کند. با این حال، نمیتوان انکار کرد که باندای نامکو با این دنباله، گامهایی رو به جلو برداشته و امیدواریهایی برای آیندهی این سری ایجاد کرده است.
