داشتم به ماجرای حذف دیسک پلی استیشن فکر میکردم، اینکه قراره از سال 2028 تولید دیسک برای بازی رو متوقف کنن و احتمالاً پلی استیشن 6 یک کنسول تمام دیجیتال و بدون دیسک خواهد بود، یاد سکانس ماندگار رضا عطاران در سریال بزنگاه افتادم، اونجایی که وسایلش رو از کرج به خونه پدری در تهران میاره.
گیمرها در تلاش هستند تا با کمپین اعتراضی جلوی حذف دیسک رو بگیرن، اما متأسفانه دیر یا زود این اتفاق میفته، فلاپی حذف شد، سی دی و دی وی دی و ویدیو حذف شد، بلو ری هم حذف میشه.
دیسک بازی و مدیای فیزیکی چون جلوی چشم ماست و میتونیم لمسش کنیم، این توهم رو به ما میده که دائمیه، همیشه در دسترسه؛ اما واقعیت این است که همهچیز موقتیه.
البته مزیتهای دیسک رو نمیشه انکار کرد، میتونی بدون نیاز به اینترنت و دردسر بازی رو اجرا کنی (اگر حالت آفلاین داشته باشه)، مثل بازی دیجیتالی نیست که ناشر یا استور هر زمان بتونه بازی رو غیرفعال کنه، حسابت رو بن کنه، از استور حذف بشه و کد بازی منقضی بشه، ولی همون دیسک هم با کوچکترین خط و خشی از کار میفته، لنز دستگاه اگر دچار مشکل بشه اون دیسک هم بیخاصیت میشه.
پس در نهایت به همون نتیجه ابتدایی میرسیم که همهچیز در این دنیا موقتیه، به قول رضا عطاران در سریال بزنگاه: آدمیت یعنی موقت!
بیشتر این اعتراضات به خاطر حق مالکیت هستش چون شرکت های بزرگ دارن سعی میکنن به جای محصول سرویس بفروشن و مدام گیمر رو وابسته خودشون کنن که به جای اینکه مالک اون چیزیکه پول میده باشه ، صرفا اجاره استفاده شو به قیمت گزاف بخره. به خاطر سرمایه عظیمی که به این صنعت وارد شد داره اونرو شبیه به کالا فروشی میکنه بیشتر تا فروختن محصول تعاملی خلاقانه
چارهی کارشون اینه که مثل گوگل استادیا تحقیر بشن
راکستار موقتیه، رمدی موقتیه ، فیفا موقتیه ، ویچر موقتیه و بازی کردن شاید شکل و حالتش عوض یشه