نقد و بررسی بازی YAR: Forgotten Throne؛ وقتی جنگل بیمار می‌شود، سه راه برای نجاتش وجود دارد
بورئا جای زیبایی نیست. جنگل‌هایش بیمار شده‌اند، حیات وحش تاریکی را در خود می‌بلعند و هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند چه چیزی این زخم را باز کرده است. YAR: Forgotten Throne شما را در یکی از سه مسیر جنگجو، وُلخو یا کماندار قرار می‌دهد و به دل سرزمینی می‌فرستد که به‌نظر می‌رسد خودش هم از خودش می‌ترسد. اما آیا این نقش‌آفرینی جهان‌باز، می‌تواند از دل این ایدهٔ تاریک، تجربه‌ای منسجم و عمیق بیرون بکشد یا در انبوه سیستم‌هایش گم می‌شود؟
انتخابی که از همان ابتدا تعیین‌کننده است
در همان ابتدا، بازی از شما می‌خواهد که مسیرتان را انتخاب کنید: جنگجو، وُلخو (جادوگر سنتی اسلاوی) یا کماندار. هر کلاس، سبک بازی، مهارت‌ها و توانایی‌های فعال و غیرفعال خودش را دارد و به شما اجازه می‌دهد شخصیت را مطابق میل خود شکل دهید. در کنار کلاس‌ها، دو جناح نیز وجود دارند که انتخاب میان آنها، مسیر روایت و تعاملات شما را تغییر می‌دهد. این ساختار، به بازی عمق و ارزش تکرار بالایی می‌بخشد، اما در عین حال ممکن است برای بازیکنان تازه‌وارد کمی سردرگم‌کننده باشد.
جهانی که با مأموریت‌هایش نفس می‌کشد
بازی شامل بیش از ۱۰۰ مأموریت است که هر کدام چیزی متفاوت ارائه می‌دهند — از مأموریت‌های داستانی گرفته تا کارهای جانبی، معماها و اکتشاف. این تنوع، به بازی ریتمی پویا می‌بخشد و بازیکن را تشویق می‌کند تا هر گوشه از جهان را کشف کند. بورئا شامل زیست‌بوم‌های متنوع و سه سکونتگاه بزرگ است که هر کدام هویت بصری و فرهنگی خودشان را دارند و به اکتشاف عمق می‌بخشند.
با این حال، کیفیت مأموریت‌ها یکدست نیست و برخی از آنها می‌توانند تکراری یا کم‌عمق به‌نظر برسند. این نوسان، به تجربه ضربه می‌زند و ممکن است برخی بازیکنان را که به دنبال روایتی منسجم هستند، ناامید کند.
سیستم‌هایی که یک نقش‌آفرینی را کامل می‌کنند
در کنار مبارزه و اکتشاف، بازی مجموعه‌ای از سیستم‌های جانبی را ارائه می‌دهد: کیمیاگری، آشپزی، آهنگری، طلسم‌سازی، ماهیگیری، جواهرسازی و بیشتر. این سیستم‌ها به بازیکن اجازه می‌دهند تا منابع را جمع کند، تجهیزات بسازد و سبک بازی خود را شکل دهد. همچنین سیستم پیشرفت، مهارت‌های فعال و غیرفعال و ویژگی‌های شخصیت، به بازی عمق قابل‌توجهی می‌بخشند.
اما این حجم از سیستم‌ها، ممکن است برای برخی بازیکنان بیش‌ازحد پیچیده و پراکنده به‌نظر برسد. در برخی موارد، احساس می‌شود که بازی تلاش می‌کند همه‌چیز را هم‌زمان داشته باشد، بدون اینکه هیچ‌کدام را به‌طور کامل و عمیق پرداخت کند.
سختی، به انتخاب شما
YAR: Forgotten Throne چندین حالت سختی ارائه می‌دهد: از حالت داستان‌محور برای کسانی که می‌خواهند روایت را بدون فشار تجربه کنند، تا چالش‌های هاردکور با ذخیره‌سازی محدود برای بازیکنانی که به دنبال آزمون واقعی هستند. این انعطاف‌پذیری، به بازی دسترسی‌پذیری بالایی می‌بخشد و بازیکنان با هر سطح مهارتی می‌توانند تجربه‌ای متناسب با خود داشته باشند.
آنچه YAR را متمایز می‌کند
نقاط قوت:
- سه کلاس و دو جناح با مسیرها و سبک‌های بازی متفاوت.
- بیش از ۱۰۰ مأموریت متنوع که هر کدام چیزی تازه ارائه می‌دهند.
- زیست‌بوم‌های متنوع و سه سکونتگاه بزرگ برای اکتشاف.
- سیستم‌های صنایع‌دستی گسترده از کیمیاگری تا جواهرسازی.
- سیستم پیشرفت عمیق با مهارت‌های فعال و غیرفعال و ویژگی‌های شخصیت.
- حالت‌های سختی متنوع از داستان‌محور تا هاردکور.
نقاط ضعف:
- نوسان کیفیت مأموریت‌ها که ممکن است برخی از آنها تکراری یا کم‌عمق به‌نظر برسند.
- حجم بالای سیستم‌ها که ممکن است برای برخی بازیکنان پراکنده و پیچیده باشد.
- نبود انسجام روایی کافی در برخی بخش‌ها که ممکن است به تجربه ضربه بزند.
- منحنی یادگیری نسبتاً دشوار برای بازیکنان تازه‌وارد به ژانر نقش‌آفرینی جهان‌باز.
حرف آخر
YAR: Forgotten Throne بازی‌ای است که با ایده‌ای تاریک و جاه‌طلبانه شروع می‌کند و تلاش می‌کند همه‌چیز را در خود جای دهد: سه کلاس، دو جناح، بیش از ۱۰۰ مأموریت، سیستم‌های صنایع‌دستی متعدد و حالت‌های سختی متنوع. در برخی بخش‌ها، این جاه‌طلبی به نتیجه می‌رسد و تجربه‌ای غنی و پرجزئیات می‌سازد؛ اما در بخش‌های دیگر، بازی زیر وزن همین حجم از سیستم‌ها گم می‌شود. اگر از طرفداران نقش‌آفرینی‌های جهان‌باز با سیستم‌های عمیق هستید، این بازی می‌تواند ساعت‌ها شما را درگیر کند. اما اگر به دنبال روایتی منسجم و تجربه‌ای صیقل‌خورده هستید، ممکن است YAR: Forgotten Throne شما را راضی نکند.
امتیاز نهایی: ۷ از ۱۰
