بررسی بازی Call of the Elder Gods؛ سفری به اعماق جنون و رازهای کیهانی

در روزهای اخیر، فرصتی ناب برای تجربهٔ نسخهٔ کامل بازی Call of the Elder Gods نصیبمان شد. نزدیک به ۷ ساعت غرق در فضای وهم‌آلود و معمایی این اثر مستقل شدیم و حالا میتوانیم نگاهی دقیقتر به آنچه این پروژهٔ جسورانه ارائه میدهد، بیندازیم. ترکیبی از وحشت روانشناختی کلاسیک، معماهای پیچیده و اسطوره‌شناسی مرموز؛ اما آیا این ترکیب به تجربه‌ای به‌یادماندنی انجامیده است؟

در میان انبوه بازیهای مستقل که هر ساله روانهٔ بازار میشوند، گاه آثاری پیدا میشوند که با جسارت و ایده‌ای نو، خود را از بقیه متمایز میکنند. Call of the Elder Gods یکی از همین آثار است. این بازی که با الهام از ادبیات وحشت کیهانی و آثار اچ.پی. لاوکرفت ساخته شده، تلاش میکند مخاطب را به سفری در دل تاریکی و جنون ببرد. اما آیا از پس این کار برآمده است؟

قصه‌ای در مه غلیظ ناشناخته‌ها

داستان بازی دربارهٔ ایثن، باستان‌شناس و پژوهشگر پدیده‌های فراطبیعی است که پیامی مبهم و ناقص از همکار قدیمی‌اش دریافت میکند؛ همکاری که در شرایطی مرموز در شهر ساحلی متروکی ناپدید شده است. به‌محض ورود ایثن به این شهر، همه‌چیز تغییر میکند. او خود را در دل شبکه‌ای از معماری‌های باستانی و پرپیچ‌وخم می‌یابد که در مهی غلیظ و فسادی کیهانی فرو رفته است و فرقه‌ای مخفی که به موجودات باستانی کهن پرستش میکنند، در کمین اوست.

با شنیدن صداهای اسرارآمیز و دیدن توهماتی که به ذهنش هجوم می‌آورند، ایثن ناچار میشود سفری شبانه و هراسناک را برای نابودی مراسم احضار موجودی افسانه‌ای به نام پادشاه کهن آغاز کند. این سفر، سفری است به اعماق معبدی باستانی و مسیری است برای بقا، که همزمان با کشف رازهای گذشتهٔ این شهر و تلاش برای حفظ سلامت عقل پیش می‌رود.

گیم‌پلی؛ قلب تپنده‌ای از جنس رمز و راز

Call of the Elder Gods یک بازی خطی در سبک وحشت روانشناختی و معمایی با دید اول‌شخص است. گیمپلی بازی تلفیقی از کاوش محتاطانه، حل معماهای محیطی و مدیریت منابع اندک است. برخلاف بسیاری از بازی‌های ترسناک مدرن، این اثر خبری از تیراندازی‌های پرشتاب نیست. در عوض، تاکید اصلی بر مخفی‌کاری، استفاده هوشمندانه از محیط و جمع‌آوری سرنخ‌ها قرار دارد.

ابزار اصلی شما در این سفر، یک چراغ قوهٔ قدیمی با منبع انرژی محدود است. یافتن منابع نور یا روغن برای روشن نگاه داشتن آن، یکی از چالش‌های اصلی بازی محسوب میشود. ماندن طولانی در تاریکی مطلق، تأثیری مستقیم بر سنجهٔ سلامت روانی شخصیت دارد و باعث تاری دید و ظهور توهمات بصری میشود؛ عاملی که هم به فضاسازی بازی کمک کرده و هم به چالش‌های آن عمق بخشیده است.

با پیشرفت در بازی، قابلیت چشم‌انداز باطنی در اختیارتان قرار میگیرد که امکان دیدن راهروهای پنهان و نمادهای مخفی را فراهم میکند، اما این توانایی به بهای تحلیل رفتن سلامت روان و جلب توجه دشمنان تمام میشود. بنابراین، هر تصمیم شما در استفاده از این قابلیت، می‌تواند زندگی یا مرگتان را رقم بزند.

معماهای بازی، ستون اصلی تجربه هستند و با دقتی مثال‌زدنی طراحی شده‌اند. برای پیشرفت، باید میان دست‌نوشته‌های قدیمی ارتباط برقرار کنید، مجسمه‌های باستانی را به ترتیب خاصی بچینید و رمزهای نمادین را بشکنید. این فرایند، حس یک پژوهشگر واقعی بودن را به مخاطب منتقل میکند و از یکنواختی گیم‌پلی میکاهد.

فضاسازی و هنر؛ غرق در تاریکی و زیبایی

یکی از درخشان‌ترین جنبه‌های بازی، فضاسازی هنری و صوتی آن است. مه غلیظ، نورپردازی کم‌نور و صداهای محیطی که هرکدام داستانی از جنون و تنهایی را روایت میکنند، چنان تأثیرگذاری دارند که انگار نفس‌ها در سینه حبس می‌شود. طراحی صدا در این بازی نقشی کلیدی در انتقال حس وحشت دارد و به‌وضوح می‌توان تأثیرپذیری از ادبیات وحشت کیهانی را در آن مشاهده کرد.

با این حال، محدودیت بودجهٔ پروژه در بخش‌های بصری و پویانمایی شخصیت‌ها به‌وضوح نمایان است. انیمیشن‌های شخصیت‌ها و حالات چهره، خشک و غیرطبیعی‌اند و تکرار برخی طرحهای محیطی نیز ممکن است برای بازیکنان حرفه‌ای کمی آزاردهنده باشد.

نقاط قوت و ضعف

نکات مثبت:

• فضاسازی هنری و صوتی استثنایی: مه، نورپردازی و صداهای محیطی، تجربه‌ای غوطه‌ور کننده و مرعوب‌کننده رقم زده‌اند.
• معماهای هوشمندانه و غیرخطی: که حس کاوش و کشف را به‌خوبی به مخاطب منتقل می‌کنند.
• سیستم سلامت روانی تأثیرگذار: توهمات و تغییرات محیط ناشی از افت سلامت روان، عمق و چالش بی‌نظیری به بازی بخشیده است.
• داستان‌پردازی جذاب و معمایی: روایت بازی مخاطب را تا پایان کنجکاو و درگیر نگه میدارد.
• لحظات تعقیب و گریز مرگبار: رویارویی با موجودات کهن، حس اضطراب و هیجانی مثال‌زدنی ایجاد می‌کند.

نکات منفی:

• آغاز کند و خسته‌کننده: ساعات ابتدایی بازی سرشار از متون طولانی و اصطلاحات پیچیده است که ممکن است بازیکن را از ادامهٔ بازی منصرف کند.
• محدودیت‌های بودجه‌ای در بخش بصری: انیمیشن‌های خشک و طراحی تکراری برخی محیط‌ها، از کیفیت کلی اثر می‌کاهد.
• سیستم مخفی‌کاری و هوش مصنوعی سطحی: دشمنان معمولی به‌راحتی قابل‌پیش‌بینی و فریب هستند و چالش چندانی ایجاد نمی‌کنند.

ملاحظات محتوایی

بازی از نظر محتوایی عاری از صحنه‌های نامناسب، خشونت گرافیکی، یا مضامین توهین‌آمیز است.

جمع‌بندی؛ آیا ارزش خرید دارد؟

Call of the Elder Gods یکی از آن آثار مستقل است که با تمام کاستی‌هایش، توانسته روح وحشت کیهانی را به‌خوبی به تصویر بکشد. اگر از علاقه‌مندان به فضای گوتیک، معماهای عمیق و روایت‌هایی از جنس آثار لاوکرفت هستید، این بازی می‌تواند انتخابی ایده‌آل باشد. اما اگر صبر زیادی ندارید یا به دنبال اثری با تولیدی بی‌نقص هستید، شاید بهتر باشد با توقعی متفاوت وارد این ماجراجویی شوید.

امتیاز ساویس‌گیم: ۷.۵ از ۱۰