وقتی صحبت از وحشت ماوراءالطبیعه میشود، سینمای آسیا حرفهای زیادی برای گفتن دارد. برخلاف هالیوود که اغلب به جهشهای ناگهانی و جلوههای ویژه تکیه میکند، فیلمهای ترسناک آسیایی با فضاسازی خفهکننده، افسانههای محلی و ترسی که آرامآرام زیر پوست میخزد، استاندارد جدیدی برای این ژانر تعریف کردهاند. در این فهرست از ساویس گیم، ۱۰ فیلم ترسناک ماوراءالطبیعه آسیایی را معرفی میکنیم که هالیوود را پشت سر گذاشتهاند.
۱۰. Dark Water (آب تیره) – ۲۰۰۲ (ژاپن)
از کارگردان حلقه، داستان مادری تنها که با دختر کوچکش به آپارتمانی نمور نقل مکان میکند و با لکهٔ آبی مرموز روی سقف و روح دختری گمشده روبهرو میشود. برخلاف فیلمهای ترسناک معمولی، این یکی عمیقاً غمگین است و ترس را با تراژدی مادرانه در هم میآمیزد. نسخهٔ هالیوودی آن با جنیفر کانلی هرگز نتوانست حس مالیخولیای نسخهٔ اصلی را بازسازی کند.
۹. Shutter (شاتر) – ۲۰۰۴ (تایلند)
عکاسی جوان و نامزدش متوجه میشوند که در عکسهایشان سایهٔ شوم زنی ظاهر میشود. این فیلم تایلندی با پیچشی ویرانگر در پایان، به یکی از تأثیرگذارترین فیلمهای ارواح در تاریخ سینمای آسیا تبدیل شد. سکانس تاریکخانه و عکسهایی که روح در آنها هر بار نزدیکتر میشود، استاندارد طلایی «ترس از نگاه کردن به عکس» را بنا نهاد.
۸. The Eye (چشم) – ۲۰۰۲ (هنگکنگ)
زنی که از کودکی نابینا بوده، پس از پیوند قرنیه بیناییاش را به دست میآورد، اما ناگهان شروع به دیدن ارواحی میکند که در میان زندهها پرسه میزنند. این فیلم با مفهوم «اگر چیزی را ببینی که نباید»، تعلیق را از طریق نگاه دوربین و آنچه در گوشهٔ قاب میگذرد، میسازد. صحنهٔ آسانسور و روحی که آرامآرام نزدیک میشود، هنوز هم مو بر تن سیخ میکند.
۷. One Missed Call (تماس از دسترفته) – ۲۰۰۳ (ژاپن)
تاکاشی میکه، استاد سینمای افراطی، این بار با تمِ «پیام صوتی مرگ» وارد ژانر وحشت ماورایی شد. دانشجویان پیام صوتی از آینده دریافت میکنند که لحظهٔ مرگ خودشان را ضبط کرده است. زنگ موبایل که هرگز در فیلمهای ترسناک پیش از آن چنین وحشتناک نبود، و مفهوم «سرنوشت از پیش تعیینشده»، این فیلم را به کابوسی فراموشنشدنی بدل کرد.
۶. A Tale of Two Sisters (داستان دو خواهر) – ۲۰۰۳ (کره جنوبی)
دو خواهر از آسایشگاه روانی به خانه برمیگردند و با نامادری مرموز و روحی که در کمدها و زیر سینک ظرفشویی کمین کرده، روبهرو میشوند. این شاهکار ترسناک روانشناختی، با پیچش داستانی چندلایه و پایانی که همه چیز را از نو تعریف میکند، نهتنها ترسناک، بلکه عمیقاً غمانگیز است و تأثیرش را تا ساعتها پس از تیتراژ حفظ میکند.
۵. Pulse (پالس) – ۲۰۰۱ (ژاپن)
ارواح از طریق اینترنت وارد دنیای زندگان میشوند و تنهایی انسان مدرن را به سلاحی مرگبار تبدیل میکنند. کیوشی کوروساوا با فضاسازی آخرالزمانی و تصاویر نمادینی مثل روحی که با حرکتی شکسته از دیوار پایین میآید، ترسی فلسفی دربارهٔ انزوای عصر دیجیتال خلق کرد. این فیلم محصول ۲۰۰۱ است، اما پیامش در عصر شبکههای اجتماعی از همیشه ترسناکتر شده.
۴. Noroi: The Curse (نوروی: نفرین) – ۲۰۰۵ (ژاپن)
مستندسازی که روی پدیدههای ماورایی تحقیق میکند، پروندهٔ زنی مرموز و آیینی شیطانی را دنبال میکند و ناپدید میشود. این فیلم با فرمت «مستند پیدا شده» (Found Footage) چنان واقعی و متقاعدکننده ساخته شده که بسیاری از بینندگان فکر میکنند یک مستند واقعی تماشا کردهاند. نفرین «کاگوتابا» و تصاویر جنینهای مرده، ماهها از خاطرتان نمیرود.
۳. Ju-On: The Grudge (کینه) – ۲۰۰۲ (ژاپن)
خانهای در توکیو که هرکس واردش شود، نفرین خشم مرگباری را تجربه میکند که مثل ویروس به هر کسی که با قربانی تماس دارد، سرایت مینماید. برخلاف فیلمهای ارواح غربی، اینجا هیچ راه فراری نیست؛ هیچ جنگیریای جواب نمیدهد و بیگناهی محافظت نمیکند. کایاکو با موهای بلند سیاه و صدای خرخر گلویش که از پلهها پایین میآید، به یکی از نمادینترین تصاویر ژانر وحشت تبدیل شده است.
۲. Ringu (حلقه) – ۱۹۹۸ (ژاپن)
فیلمی که وحشت ژاپنی را به جهان صادر کرد. ویدئویی نفرینشده که هرکس تماشایش کند، هفت روز بعد میمیرد. ساداکو با موهای بلند و حرکات شکستهاش از تلویزیون بیرون میخزد و این صحنه، مسیر ژانر وحشت را برای همیشه تغییر داد. برخلاف بازسازی آمریکایی که به جلوههای ویژه متکی بود، Ringu اصلی با سکوت، پالت رنگی سرد و تحقیقات روزنامهنگارانه، ترسی خالص و فراموشنشدنی میسازد.
۱. The Wailing (شیون) – ۲۰۱۶ (کره جنوبی)
در دهکدهای دورافتاده در کره، قتلهای وحشیانه و بیماری مرموزی شیوع پیدا میکند و پلیسی سادهلوح باید میان شمن کرایهای، غریبهٔ ژاپنی مرموز و زنی سفیدپوش، حقیقت را بیابد. نا هونگ-جین با این شاهکار ۱۵۶ دقیقهای، نهتنها یک فیلم ترسناک که یک کابوس الهیاتی دربارهٔ ایمان، شک و ماهیت شر خلق کرده است. فیلم هر ژانری را که لمس میکند (جنایی، کمدی سیاه، وحشت، زامبی، جنگیری) به اوج میرساند و پایان مبهم و ویرانگرش، شما را تا هفتهها درگیر این پرسش میکند: «شر واقعاً چه شکلی است؟»
👻 نوبت شماست!
ترسناکترین فیلم آسیایی که تا به حال دیدهاید و شب بعد از تماشایش واقعاً نخوابیدید، کدام است؟ آیا فیلمی در این فهرست هست که هنوز از تصویرش میترسید؟ یا شاید عنوانی ترسناکتر میشناسید که ما جا انداختهایم؟ تجربهٔ بیخوابی و وحشت خود را در بخش کامنتها با ما و دیگر خوانندگان به اشتراک بگذارید. جسورترین بیننده کیست؟!
