در «Star Wars Battlefront» (۲۰۱۵)، استودیوی DICE کاری کرد که پیش از آن تقریباً غیرممکن به نظر میرسید: آنها به لوکیشنهای واقعی فیلمهای اصلی جنگ ستارگان سفر کردند، از صخرهها، درختان و زمین جزیرهی Skellig Michael (محل فیلمبرداری سیارهی Ahch-To) هزاران عکس گرفتند، و سپس این عکسها را به مدلهای سهبعدی کاملاً دقیق تبدیل کردند. نتیجه: وقتی روی سیارهی Endor در بازی قدم میزدی، روی «واقعیترین» نسخهی ممکن از آن جنگل راه میرفتی، با تکتک ریشههای درختان، خزههای روی سنگها و بافت ناهموار صخرهها. این جادوی Photogrammetry (فتوگرامتری) است: فناوریای که با گرفتن صدها یا هزاران عکس از یک شیء یا مکان واقعی، یک مدل سهبعدی با دقتی باورنکردنی میسازد. و این فناوری، مرز میان «بازی» و «واقعیت» را به شدت محو کرده است. با ساویس گیم همراه شوید.
فتوگرامتری چگونه کار میکند؟
فتوگرامتری مثل یک «اسکنر سهبعدی» عمل میکند، اما بدون نیاز به سختافزار خاص. یک عکاس از یک شیء (مثلاً یک صخره) از زوایای مختلف (جلو، پهلو، بالا، پایین) صدها عکس با همپوشانی زیاد میگیرد. سپس نرمافزار (مثل RealityCapture یا Agisoft Metashape) نقاط مشترک بین عکسها را پیدا میکند، موقعیت دوربین در هر عکس را محاسبه مینماید، و یک «ابر نقطه» (Point Cloud) سهبعدی میسازد. از این ابر نقطه، یک Mesh (مدل سهبعدی) با جزئیات باورنکردنی ساخته میشود، و بافت (Texture) مستقیماً از خود عکسها استخراج میگردد. نتیجه: مدلی که نهتنها شکل، که «جنس» و «رنگ» واقعی را با دقتی در حد میلیمتر بازتولید میکند. یک صخرهی اسکنشده با فتوگرامتری، تمام ترکها، خزهها، و تغییر رنگهای طبیعیاش را دارد، چیزی که حتی ماهرترین هنرمند سهبعدی هم نمیتواند به طور کامل بازآفرینی کند.
از Battlefront تا Flight Simulator: دو رویکرد
DICE با Star Wars Battlefront، از فتوگرامتری برای «حفظ اصالت» استفاده کرد: میخواستند جنگلهای Endor و بیابانهای Jakku دقیقاً شبیه لوکیشنهای فیلمبرداری باشند. این یک «باستانشناسی دیجیتال» بود. اما انقلاب واقعی را Microsoft Flight Simulator (۲۰۲۰) به پا کرد. استودیوی Asobo با همکاری Bing Maps، از فتوگرامتری هوایی (Aerial Photogrammetry) برای اسکن «کل سیارهی زمین» استفاده کرد. هواپیماها و پهپادها از شهرها، کوهها و سواحل میلیونها عکس گرفتند، و هوش مصنوعی این عکسها را به مدلهای سهبعدی تبدیل کرد. نتیجه: میتوانی بر فراز «خانهی واقعیات» پرواز کنی و آن را در بازی ببینی. Flight Simulator ثابت کرد که فتوگرامتری میتواند «جهان» را به یک بازی تبدیل کند.
بحث هنری: آیا فتوگرامتری «هنر» را حذف میکند؟
منتقدان میگویند: «فتوگرامتری یعنی کپیکردن واقعیت، نه خلق آن. هنرمند سهبعدی یک صخره را “تفسیر” میکند، اما فتوگرامتری فقط “اسکن” میکند. این “هنر” نیست، “عکاسی” است.» اما طرفداران پاسخ میدهند: «فتوگرامتری مواد خام را فراهم میکند، اما این “طراح” است که تصمیم میگیرد کدام صخره را اسکن کند، چگونه آن را در جهان بچیند، و چه احساسی با آن بسازد. فتوگرامتری “هنر” را حذف نمیکند، بلکه “وظایف خستهکننده” را حذف میکند تا هنرمند روی “خلاقیت” تمرکز کند.»
حقیقت این است: فتوگرامتری مثل یک «پالت رنگ جدید» برای نقاش است. میتوان از آن برای کپیبرداری تنبلانه استفاده کرد (و نتیجه یک جهان بی روح و استریل میشود)، یا میتوان از آن برای خلق چیزی استفاده نمود که فراتر از توانایی دست انسان است، مثل پرواز بر فراز یک کپی دیجیتال دقیق از کوه اورست.
آینده: Neural Radiance Fields (NeRF)
نسل بعدی فتوگرامتری، NeRF (Neural Radiance Fields) است که با هوش مصنوعی، از روی چند عکس، یک مدل سهبعدی با نورپردازی کامل میسازد. این یعنی به زودی، هر کسی با یک گوشی موبایل میتواند یک شیء را اسکن کند و آن را در یک بازی یا واقعیت مجازی قرار دهد.
درس همیشگی: واقعیت، غنیترین منبع الهام است
انقلاب Photogrammetry یک حقیقت را یادآوری میکند: «واقعیت، جزئیاتی دارد که هیچ هنرمندی نمیتواند از صفر خلق کند.» و با ترکیب این جزئیات واقعی با خلاقیت انسانی، بازیها به سطحی از باورپذیری میرسند که مرز «بازی» و «جهان واقعی» را برای همیشه محو میکند.
حالا نوبت شماست: آیا حاضرید یک بازی را صرفاً به خاطر Photogrammetry و واقعگرایی بصری خیرهکنندهاش تجربه کنید، مثل پرواز بر فراز خانهتان در Flight Simulator؟ و سؤال فلسفیتر: به نظرتان این فناوری، «هنر» را از بازیسازی حذف میکند (چون همهچیز کپی واقعیت است)، یا آن را غنیتر میسازد (چون هنرمند را از کارهای تکراری آزاد میکند تا روی خلاقیت تمرکز کند)؟ نظرتان را در بخش نظرات بنویسید! 📸🌍✨
