چهار نفر از اهالی یک محلهٔ آرام حومه‌شهری، به‌جای اینکه برای خرید نان به نانوایی بروند، در حال طراحی نقشه‌ای برای دزدیدن گنوم چمنی خانهٔ بغلی هستند. یکی از آن‌ها کوین است، پسری لوس با یک تیرکمان مرگبار. یکی دیگر مادربزرگ بازنشسته‌ای است که هنوز مشت‌هایش کار می‌کند. Neighbors: Suburban Warfare دقیقاً از همین تضاد شروع می‌شود: زندگی روزمرهٔ حومه‌شهری، به میدانی برای جنگ تاکتیکی تبدیل می‌شود.
میدانی برای جنگ با ابزارهای روزمره
آنچه Neighbors را از انبوه شوترهای تیمی جدا می‌کند، تعهدش به مضمون حومه‌شهری است. در اینجا خبری از سلاح‌های نظامی یا فناوری‌های آینده نیست؛ در عوض، درپوش سطل زباله به سپر تبدیل می‌شود، ابزار باغبانی به سلاح و سازهٔ دفاعی، و حتی لوازم خانگی به ابزار جنگی. این «تسلیح‌سازی امور روزمره» هم طنزآمیز است و هم فرصت‌های تاکتیکی تازه‌ای ایجاد می‌کند که در شوترهای سنتی کمتر دیده می‌شود.
گیم‌پلی از یک ساختار دو مرحله‌ای پیروی می‌کند: ابتدا باید خانه‌تان را با تله، دفاع باغی و موقعیت‌های استراتژیک مستحکم کنید و سپس به قلمرو دشمن نفوذ کنید تا اهدافی مثل دزدیدن گنوم چمنی را کامل کنید. این ریتم، تعادل طبیعی میان مهارت‌های دفاعی و تهاجمی برقرار می‌کند و به هر بازیکن اجازه می‌دهد سبک خود را پیدا کند.
چهار کهن‌الگوی حومه‌شهری، چهار سبک بازی
بازی شخصیت‌های متمایزی دارد که هرکدام توانایی‌های منحصربه‌فرد خود را دارند. کوین، پسری لوس با تیرکمانی دقیق است. مادربزرگ بوکسور بازنشسته، احتمالاً متخصص نبردهای نزدیک است. مکانیک، بر ساخت و نگهداری دفاعی تمرکز دارد و بدلکار بازنشسته، با تحرک و حرکات تهاجمی جسورانه شناخته می‌شود. این تنوع، به هر تیم امکان می‌دهد ترکیب‌های تاکتیکی متفاوتی بسازد.
سبک بصری و فضاسازی
Neighbors از یک سبک هنری کارتونی و اغراق‌شده استفاده می‌کند که با پیش‌فرض طنزآمیزش کاملاً هماهنگ است. به‌نظر می‌رسد استودیوی سازنده، Invisible Walls، جهانی ساخته که خودش را جدی نمی‌گیرد، اما در عین حال گیم‌پلی محتواداری ارائه می‌دهد. همین تعادل میان طنز و عمق تاکتیکی، یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های بازی است.
نوآوری و جایگاه در بازار
در حالی که بازی‌هایی مثل Plants vs. Zombies: Garden Warfare قلمرو مشابهی را کاوش کرده‌اند، Neighbors بیشتر بر زیبایی‌شناسی حومه‌شهری و عناصر تاکتیکی دفاع از خانه تمرکز دارد. استفاده از تنظیمات و اشیاء قابل‌شناسایی، بازی را برای بازیکنانی که شوترهای سنتی نظامی یا علمی-تخیلی را بیگانه می‌یابند، قابل‌دسترس‌تر می‌کند. طنز ذاتی پیش‌فرض نیز پتانسیل بازاریابی ویروسی و اشتراک‌گذاری اجتماعی ایجاد می‌کند.
البته این مفهوم چالش‌هایی هم دارد: حفظ تعادل میان طنز و عمق تاکتیکی برای درگیری بلندمدت، پرهیز از تکرار محیط حومه‌شهری پس از تجربهٔ همهٔ جذابیت‌ها، و متعادل‌سازی شخصیت‌های متنوع با توانایی‌های فیزیکی بسیار متفاوت.
نقاط قوت و ضعف
نقاط قوت:
- پیش‌فرض منحصربه‌فرد حومه‌شهری که شوتر تیمی را با طنز و آشنایی ترکیب می‌کند.
- تسلیح‌سازی اشیاء روزمره که هم طنزآمیز است و هم فرصت‌های تاکتیکی تازه می‌سازد.
- ساختار دو مرحله‌ای دفاع و حمله که تعادل طبیعی میان سبک‌های بازی برقرار می‌کند.
- تنوع شخصیت‌ها با توانایی‌های منحصربه‌فرد که ترکیب‌های تاکتیکی متفاوت می‌سازد.
- طراحی محیط نامتقارن خانه‌های حومه‌شهری با گلوگاه‌ها، پوشش و عمق عمودی.
نقاط ضعف:
- مشکلات تعادل، به‌ویژه کوین و درپوش سطل زباله که بیش‌ازحد قوی تلقی می‌شوند.
- احتمال تکرار محیط حومه‌شهری پس از تجربهٔ همهٔ جذابیت‌های اولیه.
- متعادل‌سازی دشوار شخصیت‌ها با توانایی‌های فیزیکی بسیار متفاوت.
حرف آخر
Neighbors: Suburban Warfare به‌عنوان ورودی تازه‌ای در فضای شوترهای چندنفره، امیدوارکننده نشان می‌دهد. پیش‌فرض منحصربه‌فرد، گیم‌پلی شخصیت‌محور و رویکرد طنزآمیزش به نبرد حومه‌شهری، در صورت رفع مشکلات تعادل و حفظ عمق محتوا فراتر از جذابیت اولیه، می‌تواند پایگاه بازیکنان وفاداری برای خود دست‌وپا کند. برای بازیکنانی که از شوترهای جدی نظامی یا علمی-تخیلی خسته شده‌اند، این میدان نبرد محله‌ای با تمرکز بر خلاقیت تاکتیکی با استفاده از اشیاء روزمره و کلیشه‌های حومه‌شهری، تغییر خوشایندی به همراه دارد.
امتیاز نهایی: ۸ از ۱۰
