بررسی بازی MOUSE: P.I. For Hire؛ کارآگاهی در دنیای کارتونی با طعم تیراندازی کلاسیک

از همان نخستین باری که نام MOUSE: P.I. For Hire بر سر زبان‌ها افتاد، نه‌تنها به‌خاطر ایده‌ی عجیبش، بلکه به‌دلیل شیوه‌ی ارائه‌اش، توجه بسیاری را جلب کرد. استودیوی Fumi Games با این اثر، تجربه‌ای از تیراندازی اول‌شخص با ریتمی تند، الهام‌گرفته از بازیهای کلاسیک FPS، اما در قالبی کاملاً متفاوت ارائه داده است.

شگفت‌انگیزترین بخش، تلفیق فضای فیلم‌های نوآرِ کهنه با شخصیت‌های خشن و داستان‌های پلیسی، در کنار جهانی کارتونی با الهام از انیمیشن‌های دهه‌ی ۱۹۳۰ میلادی و سبک Rubber Hose Animation است. ترکیبی که به‌ندرت دیده شده و در این بازی با کیفیتی چشم‌گیر پیاده شده است. بازی تلاش می‌کند تا هم از نظر بصری و هم از نظر گیم‌پلیِ سریع، مخاطب را مجذوب کند؛ بدون آنکه به یکی از این دو جنبه بسنده نماید.

حال سؤال اصلی اینجاست: آیا این ترکیبِ غریب موفق بوده؟ آیا بازی توانسته تجربه‌ای فراتر از ظاهر جذابش ارائه دهد و گیم‌پلی‌اش نیز در سطح این تمایز بصری قرار دارد یا خیر؟

داستان؛ کارآگاهی در شهری تاریک

داستان MOUSE: P.I. For Hire در شهری خیالی به نام ماوسبرگ رخ می‌دهد که فضایی آکنده از فساد و بی‌عدالتی، مشابه فیلم‌های کلاسیک نوآر دارد؛ جایی که قدرت همواره در کنار قانون نیست. شما در نقش جک پپر، کارآگاه خصوصی و سرباز سابق، قرار می‌گیرید؛ شخصیتی تیز، واقع‌گرا و با اخلاقیاتی خاکستری که به‌خوبی الگوی کارآگاهان نوآر را تداعی می‌کند. ماجرا با پرونده‌ای ساده آغاز می‌شود؛ ناپدید شدن یک شعبده‌باز که به گذشته‌ای مرموز گره خورده است. اما به‌زودی، این پرونده به شبکه‌ای گسترده از فساد سیاسی، ناپدید شدن‌های مرموز و مناقشات میان گروه‌های قدرتمند در شهر بدل می‌شود.

روایت بازی به‌وضوح از داستان‌های پلیسی کهن الهام گرفته و با شخصیت‌هایی آشنا همچون روزنامه‌نگاران، گانگسترها و افرادی با نیّت‌های پنهان، پیچیدگی و جزئیات فراوانی به قصه می‌بخشد. باوجود حفظ فضای جدی و نوآر، بازی از شوخی‌های کارتونی نیز غافل نشده و دیالوگ‌ها مملو از جناس‌ها و نکات بامزه‌ای مرتبط با دنیای موش‌ها (به‌ویژه پنیر) هستند؛ ترکیبی که تعادلی عجیب اما دل‌چسب میان جدیت و بی‌پروایی ایجاد کرده و هویت اصلی قصه را هم حفظ می‌کند.

گیم‌پلی؛ تیراندازی کلاسیک با چاشنی حرکت

بازی در سبک Boomer Shooter با ریتمی بسیار سریع طراحی شده است. در اینجا خبری از سیستم پناه‌گیری یا بازیابی خودکار سلامتی نیست و برای زنده ماندن باید پیوسته در حرکت باشید. سیستم حرکتی، هسته‌ی اصلی تجربه را تشکیل می‌دهد؛ دویدن سریع، پرش‌های جهشی (Dash)، و قابلیت‌هایی که به‌مرور باز می‌شوند مانند پرش دوگانه، دویدن روی دیوار و حتی استفاده از دم برای سر خوردن یا اتصال به نقاط مختلف، بعدی عمودی به نبردها و اکتشاف می‌بخشند.

مبارزات بر پایه‌ی جابه‌جایی مداوم میان سلاح‌ها طراحی شده و چرخ‌دنده‌ی سلاح (Weapon Wheel) امکان تعویض سریع را فراهم می‌کند تا سلاح مناسب هر موقعیت را برگزینید. زرادخانه‌ای از سلاح‌های متنوع، از اسلحه‌های کلاسیک مانند هفت‌تیر و شات‌گان گرفته تا سلاح‌های عجیب‌تر مثل Devarnisher که دشمنان را ذوب می‌کند، در دسترس است. هر سلاح دارای حالت‌های شلیک جایگزین نیز هست که عمق بیشتری به مبارزات اضافه می‌کند. مهمات نیز به‌طور نسبتاً محدودی در دسترس است که شما را به مدیریت هوشمندانه و آزمودن سلاح‌های مختلف ترغیب می‌کند.

طراحی مراحل، تلفیقی است از راهروهای تنگ و میدان‌های نبرد باز که گاه شما را به رویارویی با امواج دشمن در فضاهای بسته وادار می‌کنند. محیط نیز نقشی کلیدی در مبارزات ایفا می‌کند؛ با استفاده از بشکه‌های منفجره، اشیای معلق مانند پیانو یا سندان می‌توانید آسیب گسترده‌ای به دشمنان وارد کنید. اکتشاف نیز پاداش‌هایی دارد و مسیرهای مخفی حاوی منابع، ارتقاءها و کلکسیونی‌هایی (کالکتیبل) مثل روزنامه و کارت‌های کلکسیونی هستند.

سیستم پیشرفت بر اساس جمع‌آوری نقشه‌های ساخت (Blueprint) برای ارتقاء سلاح‌ها عمل می‌کند که امکان بهبود آسیب، ظرفیت یا افزودن ویژگی‌های جدید را می‌دهد. فعالیت‌های جانبی سبکی نیز وجود دارد؛ مانند تعامل با شخصیت‌ها در مرکز بازی، انجام مأموریت‌های ساده و مینی‌گیم‌هایی مثل باز کردن قفل با استفاده از دم که تنوع مختصری در ریتم بازی ایجاد می‌کند. همچنین سیستم تحقیقی ساده‌ای برای جمع‌آوری مدارک در طول مراحل و قرار دادن آنها روی تابلوی تحقیق وجود دارد، اما این بخش عمق چندانی ندارد و بیشتر جنبهٔ نمایشی دارد تا تعاملی. با پیشرفت، قابلیت‌ها و ابزارهای تازه‌ای به‌تدریج باز می‌شوند که تنوع را حفظ می‌کنند، هرچند سرعت باز شدن در ابتدای بازی کمی کند است.

نقاط قوت؛

• سبک بصری کاملاً منحصربه‌فرد و باکیفیت مبتنی بر Rubber Hose Animation که با جزئیاتی چشمگیر، المان‌های کارتونی کلاسیک و فضای نوآر را به‌شکلی هماهنگ و بی‌نظیر تلفیق کرده است.
• تنوع قابل‌توجه سلاح‌ها با ایده‌های غیرمتعارف و وجود حالت‌های شلیک جایگزین برای هرکدام، که دامنه‌ی انتخاب‌های تاکتیکی را گسترش می‌دهد.
• گیم‌پلی پویا و هیجان‌انگیز مبتنی بر حرکت مستمر و تعامل با محیط، که مبارزات را پرانرژی و سرزنده نگه می‌دارد.
• طراحی مراحل متنوع با محیط‌های گوناگون، مکان‌های مخفی و محتوای جانبی سبک مثل مینی‌گیم‌ها که به غنای تجربه می‌افزاید.

نقاط ضعف؛

• قصه‌ی چندان قدرتمندی ندارد و آغازش تا حدودی مبهم است که می‌تواند در ساعات ابتدایی گیج‌کننده باشد.
• سیستم تحقیق سطحی است و نقشی واقعی در تحلیل سرنخ‌ها به بازیکن نمی‌دهد؛ بیشتر اقدامات به‌صورت خودکار انجام می‌شود.
• سرعت باز شدن سلاح‌ها و ارتقاءها در ابتدا کند است و تنوع ساعات اولیه کمتر از حد انتظار خواهد بود؛ همچنین سیستم پیشرفت مستقیم، عمق یا انتخاب‌های تأثیرگذار چندانی ارائه نمی‌دهد.
• مبارزات هرچند لذت‌بخش، در بلندمدت عمق زیادی ندارند و ممکن است به‌تدریج تکراری شوند، به‌ویژه که برخی رویارویی‌ها بر الگوی ساده‌ای از حرکت و تیراندازی استوارند.
• تنوع دشمنان نسبتاً محدود است و هوش مصنوعی گاه ساده و قابل‌پیش‌بینی است که از سطح چالش می‌کاهد.

ملاحظات فرهنگی

محتوای نامناسب جنسی، اخلاقی یا مذهبی در آن وجود ندارد. از نظر محتوایی، بازی به موضوعات سیاسیِ الهام‌گرفته از دههٔ ۱۹۳۰ پرداخته و حزبی سیاسی مشابه نازی‌ها را به تصویر کشیده که گروهی از موش‌ها (خُرده‌موش‌ها) را تحت فشار قرار می‌دهد و بخشی از داستان برای نشان دادن بی‌عدالتی اجتماعی طراحی شده است.

جمع‌بندی؛ آیا ارزش خرید دارد؟

بله، اگر به‌دنبال اثری متفاوت از نظر بصری و مفرح از نظر گیم‌پلی هستید، MOUSE: P.I. For Hire بدون تردید ارزش تجربه را دارد؛ به‌ویژه اگر به تیراندازی‌های سریع و فضای نوآر کهنه علاقه دارید. ممکن است این بازی در بخش داستان و سیستم‌هایش عمق چندانی نداشته باشد، اما با ظاهر بصری بی‌نظیر، نبردهای لذت‌بخش و کارگردانی هنری منسجم، آن را به گزینه‌ای متفاوت و متمایز در میان بازیهای FPS تبدیل کرده است. شاید در همه‌ی زمینه‌ها بهترین نباشد، اما به‌اندازه‌ای جذابیت دارد که برای هر کسی که به دنبال چیزی جدید و سرگرم‌کننده است، انتخابی قوی محسوب شود.

امتیاز ساویس‌گیم: ۸ از ۱۰